Parausan ni Angkol Carlos—POLY/SPG

KABANATA 6

Rica’s POV

“KAILANGAN mo ng tulong?”

Napalingon ako nang mabilis.

Nakatayo si Angkol Carlos sa likod ko. Naka-polo lang siya at jogger pants, walang sapatos. Parang kakagising lang. Kaya pala maghapon ko siyang hindi nakita. Pero ‘yong mata niya… gising na gising. Nakatingin nang direkta sa kamay kong nagkakalikot sa hook ng bra ko.

“Ah…hindi ho, Angkol,” utal kong sagot. Pinilit kong ngumiti kahit namumula na angmukha ko. “Kaya ko na ho ‘to. Masikip lang.”

Hindi siya sumagot agad. Lumapit lang siya ng isang hakbang. Ang bango niya talaga kahit wala namang pabango. ‘Yong amoy na lagi kong naamoy noon tuwing lalabas siya ng silid ni Tiyang Rosa kapag dumadalaw siya sa Cebu.

“Inaabot ka na yata ng isang oras diyan,” mahinahon lang ang boses niya. Walang pang-aasar. “Kung hindi mo kaya, sabihin mo lang. Tutulungan kita.”

Napalunok ako. ‘Yong mga daliri ko, mas lalo pang nanginig sa hook. “S-salamat ho pero kaya ko na ito, Angkol.”

Tumango siya. Pero hindi umalis. Nakatayo lang, naka-arms crossed, at pinapanood ako. Hindi naman siya mukhang nakakatakot. Pero nakakahiya. Kasi ramdam ko na alam niya. Alam niyang nahihirapan akong isuot ang bra ko dahil saa presensiya niya.

At kung makatingin siya sa’kin… para bang alam niyang kanina pa ako tuwad nang tuwad sa harap niya habang maluwag ang damit ko.

Pumikit ako nang mariin. “A-Angkol, puwede ho ba… talikod muna kayo? Nahihiya po ako,” kagat-labi na hiling ko sa kaniya.

Doon lang siya gumalaw. Tumalikod nang nang dahan-dahan. ‘Ang lapad ng likod niya. Tapos ang balikat niya, parang pader na puwedeng sandalan.

“Kapag naayos mo na,” sabi niya lang. Humina bigla ang boses niya, “sumunod ka sa’kin sa study room. Pag-usapan natin ang tungkol sa desisyon mo.”

“O-opo, Angkol,” mahinang sagot ko rin.

Pero naramdaman ko ang t***k ng puso ko sa dibdib. Hindi na dahil sa pagkatatanggal ng hook ng bra ko. Kundi dahil sa sinabi niyang ‘pag-usapan natin ang desisyon mo’.

Tatanggapin niya kaya talaga ang desisyon ko o palalayasin niya ako?

Pag-alis niya, doon lang ako nakahinga. Inayos ko nang mabilis ang bra ko. Nakabit ko na rin sa wakas ang hook. Huminga ako nang malalim.

Relax ka lang, Rica. bulong ko sa sarili ko. Mabait si Angkol Carlos. Hindi ka naman siguro niya palalayasin. Kaya nga sa kaniya ka humingi ng tulong, ‘di ba? kumbinse ko sa sarili ko. ‘Wag ka munang mag-isip ng kung ano-ano.

Pero habang naglalakad ako papunta sa study room, hindi ko mapigil ang kamay kong kinakalma ang dibdib ko.

Kasi sa loob nito… kabado ako. At hindi lang dahil sa muling paghaharap namin ni Angkol Carlos.

Kundi sa desisyon ko na baka biglang magbago kapag inalok niya uli ako.

Angkol Carlos POV

HINDI ako mapakali pagpasok ko dito sa study room ko.

Isinara ko ang pinto. Ini-lock. Bumagsak ako sa swivel chair at hinilot ang batok.

Normal na lang sa’kin ang tanawin ng babae. Sa dami ng dumaan sa buhay ko, sa dami ng mga nak*nt*t ko na, dapat immune na ako.

Pero tang in*. Bakit ‘yong simpleng pag-aayos lang ni Rica ng hook ng bra kanina, paulit-ulit sa utak ko? Bakit tumigas ang t*t* ko?

O dahil hindi ko makalimutan ang malulusog niyang s*so na nakita ko kaninang umaga habang nakatuwad siya at maluwag ang dibdib niya?

Hindi mawala sa isip ko ang pamumula ng pisngi niya. Ang pag-iwas niya ng tingin bilang tanda ng kaniyang kainosentehan.

‘Yong pagyuko niya kanina habang naglilinis. . ‘Yong pamumula ng pisngi. ‘Yong pag-iwas ng tingin na kunwari inosente.

Sh*t. Tumigas pa ako lalo. Dito. Habang nakaupo sa swivel chair. Sa mismong oras na hinihintay ko siyang sumunod dito. Parang gusto ko na siyang hilahin papasok dito at kant*tin ko.

“Carlos, kontrolin mo ang sarili mo,” bulong ko sa sarili. “Kung nakapagdesiyon na si Rica, magiging ordinaryong kasambahay mo na lang siya. At may disiplina ka, may rules sa bahay na ito. Kasambahay lang, trabaho lang.”

At pamangkin siya ng dating nobya mo, ‘di ba? Neneng nene pa siya para sa kuwarenta anyos na tulad mo.

Pero ang katawan ko, ibang sinasabi.

Napapikit ako. Napahawak ako sa noo. Pinilit kong burahin ang imahe ni Rica sa isip ko. Iyong pag-aayos niya ng bra, iyong malulusog at mapuputi niyang s*so na umaalog-alog habang naglilinis siya.

Hindi ko na kaya.

Mabilis kong ibinaba ang pants ko. Inilabas ko ang t*t* ko sa brief ko. Hinawakan ko ito at sinimulang salsal*n habang hindi pa rin nawawala sa isip ko ang kainosentehan ni Rica.

Napasandal ako sa upuan. Humigpit ang pagkakahawak ko sa t*t* ko. Bumibilis ang pagtaas-baba ng aking kamay habang nakapikit.

“Putang in* mo, Rica,” mahina pero mariing mura ko sa kaniya sa isip ko. “Bakit ba ganito ang epekto mo sa’king bata ka? Ginayuma mo ba si Angkol?”

Habang minumura ko siya at iniisip ko ang magandang hubog ng kaniyang katawan na pantasya kong mahawakan, patigas nang patigas ang t*t* ko. Palapit nang palapit na ako sa pagsabog.

Lalo ko pang binilisan nang marinig ko ang mga yabag niya sa hallway. Gusto ko sanang hintayin siyang makapasok at hayaan siyang makita ako sa ganito. Pero hindi ito ang desisyon ni Rica.

At rerespetuhin ko iyon hangga’t nakikita kong hindi siya nagbabago ng desisyon.

“Sh*t.” Napasuntok ako sa mesa nang tuluyang pumuslit ang aking katas. Dali-dali akong kumuha ng tissue at pinunasan ang sarili ko.

Dali-dali ko ring inayos ang jogging pants at sando ko. Tumayo ako at naghugas ng kamay sa sink. Naghilamos na rin ako gamit ang palad ko para mawala ang pag-iinit ng aking mukha dahil sa libog. Saka ko pinakalma ang aking paghinga.

Saka ko lang binuksan ang pinto nang kumatok si Rica at narinig ko ang bosesniya, at pagtingin ko sa salamin ay mukhang normal na uli ako.

Pagbukas ko ng pinto, nakatayo siya sa labas. Nakayuko. Hindi ako nagsalita agad pero amoy na amoy ko ang kainosentehan niya.

“Sorry po kung medyo natagalan ako, Angkol. May inutos lang kasi sandali si Manang Lumen,” paliwanag niya nang tumingala siya sa’kin.

Ngumiti ako. Kunwaring wala lang. Kunwaring hindi ako nag-j*kol kanina habang pinapantasya ko siya.

“Pumasok ka,” sabi ko lang. Kalmado pa rin kunwari. “Pag-usapan natin ‘yong desisyon mo.”

Pero nang umupo siya sa harap ko… habang naaamoy ko siya… habang sinusulyapan ko ang mga s*so niya nang palihim…

Alam kong nagsisinungaling ako.

Hindi ang desisyon niya ang gusto kong pag-usapan ngayon.

At hindi ko na alam kung hanggang kailan ko pa kayang magkunwaring payag ako na maging ordinaryong kasambahay ko lang siya.

Dahil ang totoo, umaasa ako na kahit sa huling minuto, magbabago ang desisyong iyon ni Rica at tatanggapin na niya ang inaalok ko na maging parausan ko kaysa ang maging kasambahay ko lang.

Rica’s POV

PAGDATING ko sa study room, nakasara ang pinto.

Kinatok ko muna. Tatlong beses. Mahina lang “Angkol? Si Rica po ito.”

Sandaling katahimikan. Tapos narinig ko ang mga yabag palapit sa pinto.

Pagbukas ng pinto, si Angkol Carlos mismo ang bumungad. Siya ang nagbukas para sa’kin.

Nakita ko naman ang mga braso at balikat niya na kanina ko pa pinapantasya habang naglalaba ng mga damit niya. Parang medyo pawis pa ng kaunti sa noo niya. O baka kakatapos lang maghilamos.

Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan lang ako mula ulo hanggang paa. Isang sulyap lang. Pero sapat na para manlambot ang tuhod ko. Napayuko ako.

“Sorry po kung medyo natagalan ako, Angkol. May inutos lang kasi sandali si Manang Lumen,” paliwanag ko nang tumingala ako sa kaniya.

Ngumiti siya. “Pumasok ka,” kalmadong sagot niya. “Pag-usapan natin ‘yong desisyon mo.”

Pero pagkatabi ko sa pinto, narinig ko ang paghinga niyang humaba nang bahagya.

Pagpasok ko, sinara niya ang pinto sa likod ko. Hindi malakas. Hindi rin naman mabagal. Tama lang.

Pero ‘yong tunog ng pag-click ng lock… ramdam ko sa dibdib ko.

Uupo dapat ako sa sofa sa gilid. Pero itinuro niya ‘yong upuan sa harap ng mesa niya. ‘Yong diretsong kaharap niya.

“Dito,” sabi niya, maikli lang.

Umup naman ako. Dahan-dahan. ‘Yong kamay ko, mahigpit na nakahawak sa laylayan ng T-shirt ko. Naa para bang kapag bumitaw ako, mawawala rin ang tapang ko. Ang lakas ng loob ko na makipag-usap sa kaniya tungkol sa desisyon ko.

Tahimik lang nang ilang segundo si Angkol Carlos. Tinititigan lang niya ako habang ako naman ay pilit na hindi tumingin sa braso niyang nakapatong sa armrest.

“Actually, narinig ko,” sabi niya sa wakas. “Ang sinabi mo kay Manang Lumen, na ayaw mo sa alok ko. Naa gusto mong manatili bilang normal na kasambahay.”

Tumango ako. Hindi ako makatingin nang diretso sa mata niya. “O-opo. ‘Yon nga po ang desisyon ko, Angkol. Trabaho lang nang normal na kasambahay. Wala na hong iba.”

Tumayo siya. Lumapit sa bintana. Nakatalikod siya sa’kin ngayon. ‘Yong balikat niya, parang may dalang bigat na hindi ko maintindihan.

“Maganda ‘yan. I mean, tama ang desisyon mo, ineng,” sabi niya. Mababa lang naman ang boses niya. Mukhang hindi naman siya galit. “At nire-respeto ko ‘yan, Rica. Hindi lahat ng babaeng inalok ko ay kayang tanggihan ako.”

Napalunok ako. Akala ko tapos na.

Pero lumingon siya. Diretso ang tingin sa mga mata ko. Seryoso siya. Walang halong biro.

“Pero may isang kondisyon lang ako, Rica.”

Literal na tumigil ang paghinga ko.

“Lumapit ka,” bulong niya.

Hindi iyon utos. Hindi rin pakiusap. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko rin kayang hindi sumunod sa kaniya…

Itutuloy...