LIEGH
"Ang dami mong alam, kahit kailan talaga, pasaway ka." Kung nakaharap lang sa akin si Declan, nakita sana niya kung paano ko siya pinaningkitan ng mga mata.
Nagawa pa nitong tumawa pagkatapos sabihin sa akin na umakyat agad kami sa silid namin para makapag-simula na kami na para bang normal lang na sabihin ito dito mismo sa sala samantalang konting kibot lang namin ay maririnig ng mga taong nakapaligid sa amin ang bawat usapan namin.
Akala ko pa naman mag-spend time siya sa amin ng mga anak niya tapos heto siya parang bubuyog na bumubulong-bulong kasi baka daw pwede na.
Saglit pa ay umiyak ng malakas ang panganay na anak ko kaya tumayo ako at binuhat ito. Sabi nila, malinaw na raw ang mata ng mga bata kahit ganitong mahigit tatlong buwan pa lang sila. Malakas rin ang pakiramdam
