LUISA POV.
DAHIL nakatuon ang isip ko sa trabaho, hindi ko na namamalayan ang paglipas ng mga araw. Lubos ang pasasalamat ko sa tulong ni Arnold, kaya naman sinisigurado kong bago ako pumasok ay nakapagluluto na ako ng pagkain. Hindi ko rin nakakalimutang ilista ang lahat ng gastusin niya para sa pang-araw-araw kong pamasahe at iba pang kailangan.
Trainee pa lamang ako, pero kahit papaano ay may kinikita na rin naman. Hindi man ito related sa kinuha kong kurso, ang mahalaga ay nasa opisina ako at may natututunan.
Hanggang ngayon, hindi ko pa nakikita ang aking Boss, pero sabi ng karamihan, mabait at matulungin daw siya… kaya hindi ako gaanong kinakabahan sa araw na makaharap ko siya.
“Luisa, bilisan mo d’yan. Kailangan ‘yan mamayang hapon ni Boss,” tawag ng Team Leader.
Napakunot ang
