XELLONIA POV
HUMINTO na si Karen sa paglalakad sa isang malaking bahay ngayon. Napatingin ako roon. “Karen, heto na ba ang bahay nila?” tanong ko sa kanya na nasa tapat na kami ng kulay blue and white na house.
“Oo, heto na iyon, Xellonia. Dito ako nagta—trabaho. Mabait ang mga amo ko at maging ang kasamahan ko. Nang sabihin sa aming naghahanap sila ng kasambahay, nag—volunteer na ako, na ako ang hahanap dahil naalala kita. Kaya huwag kang kabahan.”
Huwag kabahan?
Lalo na ako kinabahan dahil sa nalaman ko sa kanya. Nag—volunteer talaga siya na siya ang hahanap ng new kasambahay dahil sa akin?
Kailangan ko nga talagang galingan.
Nag—doorbell na si Karen at hindi rin nagtagal ay may nagbukas nuʼn, may nakita akong isang babae. “Ikaw lang pala, Karen...” Napatingin siya sa akin. “Siya
