Chapter Thirty-four
Nagamit naman ang sugar ko at pwede bang lumabas. Pero hindi na sasakyan panlupa ang nilulanan namin. Kung 'di helicopter na. Iyon daw ang tawag doon. Kabadong-kabado nga ako. Ito ang unang pagkakataon na nakasakay ako sa ganito.
"Governor, huwag mo akong ihuhulog ha. Ayaw ko pang mamatay."
"Relax, Manika," inabot nito ang kamay ko na walang sugat at bahagyang pinisil iyon. Iyon ba ang way niya para pakalmahin ako? Pwes, hindi ako kumakalma. Takot na takot ako.
Hindi ko na napansin kung gaano kami katagal. Hindi ko rin na appreciate ang ganda ng view dahil mas marami iyong oras na nakapikit ako.
"Nandito na tayo," saka lang ako nagmulat. Lumalapag na iyon at tanaw ko na ang isang malaking mansion na nasa ibabaw ng bundok. Nang sabihin pwede na kaming bumaba ay
