Claimed By Ninong Senator [SSPG]

NINONG SENATOR 3

Lorna's POV

"Nandito na tayo." narinig kong sabi ng isang lalaki na katabi ko dito sa back seat. Napatingin kaagad ako sa labas. Tumambad sa akin ang napakataas na bakod. Bumukas ang gate at dire-diretsong pumasok ang sinasakyan namin. Nang makapasok nga ay hindi ko na inalis ang paningin sa mansion na nasa aking harapan ngayon.

Huminto ito sa tapat ng malaki at magarang pintuan. Bumaba naman ang driver at pinagbuksan ako. Habang bumababa ako ng sasakyan hindi ko pa rin inaalis ang paningin sa mansion.

Siguro corrupt yung ninong ko. Karamihan naman sa kanila ay corrupt. Sarili lang nila ang kanilang iniisip. Hindi ang mga taong umaasa sa kanila.

"Nasaan ang Ninong ko?" tanong ko sa kanila.

"Nasa loob." sagot ng isa. Hawak nito ang aking maleta. Nag-umpisa itong maglakad. "Sumunod ka na lang." utos niya.

"Paano kung ayoko?" pagmamatigas ko.

"Hindi dapat ako ang tinatanong mo niyan, Miss. Doon mo sabihin 'yan sa Ninong mo."

Nag-umpisa na ulit itong maglakad. Kaya wala akong choice kundi sumunod. Pakikiusapan ko ang Ninong ko na ibalik ako sa amin dahil ayoko dito.

Nakapasok na kami sa loob. Hindi ko mapigilang suyurin ng tingin ang kabuuan ng sala. Napakalaki at napaka-eleganti. Hindi ko akalaing may Ninong akong ganito kayaman.

Napatakip na lang ako ng mga mata ng makita ang isang painting ng isang babae at lalaking nakahubad. Ano ba naman klaseng Ninong ang meron ako? Bakit naman ganito ang painting niya sa bahay. Masyado namang hindi kanais-nais para sa katulad kong hindi pa nakakakita ng ganiyan.

Hindi tuloy ako nakalakad dahil nakatakip ang aking mga mata gamit ang mga palad ko. Nang magtagal ay tinanggal ko rin ang mga kamay ko. Tumambad sa akin ang isang lalaking nakaupo sa couch naka-dekwatro habang mariing nakatitig sa akin.

Hindi ako maaring magkamali, siya ang Ninong ko. Mas pogi pa pala siya sa personal. "Sorry, God!" napa-sign of cross kaagad ako. Ayokong maging makasalanan sa mga pumapasok sa isip ko.

"Ikaw na ba ang inaanak ko?" seryosong tanong niya sa akin. Dahan-dahan itong tumayo. He paused for a few seconds before stepping closer to me.

Hindi ko na hinintay pa na makalapit siya sa akin dahil ako na mismo ang naglakad palapit sa kaniya. Hindi ko inaasahan ang mga susunod na nangyari dahil naka-ilang hakbang pa lang ako ng bigla akong natapisod. Sa kamalas-malasan natumba ako at ang hindi ko inaasahan sa lahat ay ang mapakapit sa bewang ng Ninong ko at ngayon nga ay nasa harapan ko ang kaniyang hinaharap. Napakurap-kurap ako. Sunod-sunod din akong napalunok.

Nanlaki ang aking mga mata nang mapatingala ako ay nakangisi na ang Ninong ko.

"Hindi ka nag-iingat, Lorna." nakangiting sabi niya. Dahan-dahan niya akong itinayo. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa sabay kunot ng kaniyang noo. "Bakit ganiyan ang suot mo? Para kang papasok ng kumbento." aniya na tila ba takang-taka.

Sinamaan ko kaagad siya ng tingin sabay tulak sa kaniya palayo sa akin. "Sa kumbento sana ako pupunta kung hindi niyo kinausap ang Papa ko na ako ang kapalit ng utang niya sa inyo. Wala kang awa, Ninong. Alam mo bang gusto kong maging madre pero hindi na 'yon matutuloy ng dahil sa iyo."

Ngumisi siya. "Hindi bagay sa 'yo ang maging madre."

Mas lalo lamang sumama ang tingin ko sa kaniya. Unti-unting namuo ang aking mga luha at tuluyan na nga itong bumagsak sa aking mga pisngi. "Pangarap kong maging madre! Anong karapatan mong sabihin sa akin na hindi bagay sa akin ang maging madre! Ngayon nga lang kita nakita. Wala ka noong bata pa lang ako."

"Huwag kang umiyak. Hindi na bagay sa 'yo ang umiyak, Lorna. May butil ka na sa dibdib hindi ka na bata."

Napakunot ang noo ko sabay tingin sa dibdib ko. Doon siya nakatingin kaya tinakpan ko kaagad ito.

Tumawa siya. "Anong tinatakpan mo? Wala naman akong makikita diyan. Mukhang katutubo pa lang niyan."

Sinamaan ko na naman siya ng tingin. "Ibalik niyo na lang po ako sa Mama at Papa ko."

"Hindi ko gagawin 'yon. Simula ngayon dito ka na titira. Kung gusto mong mag-aral, pag-aaralin kita. Huwag lang maging madre. Halika na, ihahatid kita sa magiging kwarto mo."

Bigla na lamang niyang hinawakan ang kamay ko. Hindi na ako nakapalag pa ng hilahin niya ako paakyat sa makintab na hagdanan. Naglakad kami ng ilang minuto bago namin narating ang magiging kwarto. Huminto siya sa tapat ng pinto at binuksan ito. Pumasok kami sa loob.

"So, this is your room."

Napakalaki. Mas malaki ito sa kwarto ko sa bahay.

"How is it? Did you like it?"

Kanina lang ay namangha ako sa laki pero ngayon hindi matatapalan ng malaking kwarto na ito ang kagustuhan kong makauwi.

"Hindi ko po nagustuhan."

Napakunot ang kaniyang noo. "So, anong gusto mo? Gusto mong pumili sa ibang kwarto?" tumaas ang mga kilay niya. Para bang nagpipigil ng galit niya.

"Wala po akong magugustuhan kahit alin sa kwarto ng mansion na ito, Ninong senator. Gusto ko na pong umuwi. Please...ibalik niyo na po ako." Sinubukan kong talikuran siya ngunit bigla niyang nahawakan ang kamay ko.

Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko pero bakit parang nakukuryente ako. Kaagad kong hinablot ang kamay ko at napatitig na lang sa kaniyang mukha.

Bakit ganito? Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit ang lakas ng t***k ng puso ko?

Narinig ko ang kaniyang pagbuntong hininga. "Sige na, magpahinga ka na. Huwag mo na rin ipilit sa akin na ihatid kita pauwi dahil buo na ang desisyon kong dito ka titira. Ako ang mag-aalaga sa 'yo. Ibibigay ko sa 'yo lahat ng gusto mo. Naiintindihan mo ba, Lorna?"

"Kahit kailan hindi ko po ito maiintindihan."

"Maiintindihan mo rin sa lalong madaling panahon." nagulat na lamang ako ng bigla niyang haplusin ang aking panga. "Sige na magpahinga ka na. Magpalit ka na rin ng damit. Hindi ka ba naiinitan diyan sa suot mo? Hintayin mo ang mga ipadadala kong damit para sa 'yo."

Nang tumalikod siya ay sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makalabas siya ng silid. Tinakbo ko kaagad ang pinto upang buksan ito ngunit hindi ko mabuksan.

"Ninong senator! Please! Buksan mo ang pinto! Gusto ko po umuwi!" pakiusap ko ngunit wala na akong marinig na ingay mula sa labas.

Napasandal na lamang ako sa pinto at unti-unting Nagpadausdos sa pag-upo. Niyakap ko ang aking mga binti. Ipinikit ko ang aking mga mata.

Hindi ko 'to inaasahan. Ang gusto ko lang naman ay maging madre mahirap bang ibigay sa akin 'yon?

Napasinghap ako ng biglang may kumatok sa pinto. Ilang katok pa lang ng bumukas na ito. Tumambad sa akin ang isang babaeng may edad na.

"Senyorita, ipinadala nga pala ito ni Mr. senator para sa 'yo. Mga damit na isusuot mo sa araw-araw."

Napakunot na naman ang noo ko. "May mga damit po ako."

"Ang sabi po ni Mr. senator kukunin ko raw ang mga damit mo at ipapalit ang mga ito."

"A-ano? B-bakit po? Kahit ba sa mga damit ko dapat siya ang masusunod?"

"Wala siyang sinabi. Sinusunod ko lamang ang utos ni Mr. senator, senyorita. Aayusin ko na ho ang mga ito sa walk-in closet mo." paalam niya tsaka naglakad patungo doon. Sinundan ko naman ito upang tingnan kung anong mga damit ang dala niya.

"Puwede po bang makita ang mga damit na 'yan?"

Napahinto ito. Nagmadali akong lumapit dito at tiningnan ang dala niyang mga damit para sa akin. Nanlaki ang aking mga mata mg makitang halos makikita na ang kaluluwa ko sa mga damit na dala niya.

"S-seryoso po ba kayo? I-isusuot ko ang mga ito araw-araw?" halos hindi ako makapaniwala.

"Yun ang sabi ni Mr. senator, senyorita."

Napailing ako. "Hindi ko po susuotin ang mga 'yan. Ibalik niyo na lang po 'yan sa kaniya."

"Pero, senyorita ako naman po ang malilintikan ni Mr. senator kapag ginawa ko 'yon."

Napabuntong hininga na lamang ako. "S-sige po. Pakiayos na lang po. Ayaw kong malilintikan kayo ng dahil sa akin."

"Salamat, senyorita." tumalikod na ulit ito ngunit bigla na naman napahinto. "Oo nga pala, senyorita ito pala ang phone na gagamitin mo. Para matawagan ka ni Mr. senator sa ano man oras."

"Hindi na po kailangan. May cellphone po ako."

"Ilalagay ko na lamang ito dito sa side table. Baka mamaya ay tatawag si Mr. senator."

Wala na akong nagawa ng ilapag na nga ito sa side table.

Nang maalala ko ang pinto. Bigla kong naisip na tumakas. Bukas ang pintuan kaya tumakbo ako papunta doon ngunit ang hindi ko inaasahan may nakabantay pala. Napaatras na lang ako at walang nagawa kundi bumalik sa loob ng kwarto.

"Senyorita, naayos ko na po ang lahat. Baka sa susunod araw ay dadagdagan pa iyan ng Ninong mo kayaaiwan na muna kita. Dadalhin ko na rin itong mga gamit mo."

Ano bang problema sa mga gamit ko?

Nang makaalis ang babae ay pinuntahan ko naman kaagad ang wak-in closet. Hindi ko maipigilang pagmasdan ang mga damit na nasa aking harapan ngayon. Kailanman hindi ako nagsusuot ng ganiyan na halos makikita na ang akong nakatagong katawan.

Wala na rin naman akong choice. Kailangan kong pakisamahan si Ninong.

Dahil naiinitan ako nagtungo na lamang ako sa banyo para maligo. Pagkatapos nga ay nagbihis ng pantulog.

Napangiwi na lang ako ng pagmasdan ang sarili sa malaking salamin. Isang gray silky dress ang sinuot ko ngayon. Litaw naman ang batang katawan ko. Ang dibdib kong parang kasisibol pa lang. Iyon siguro ang ibig sabihin ni Ninong senator kanina.

Humiga ako sa kama at napatitig sa kisame. Nabulabog na lang ng biglang mag-ring ang phone na binigay ng babae kanina. Hindi ko nga pala naitanong kung anong pangalan niya.

Huminga akong malalim bago nilapitan ito upang kunin. Nakita ko sa screen ang pangalan ng ninong ko. Tiyak akong siya ang tumatawag. Ayoko sanang sagutin ngunit sa kahuli-hulihan nagawa ko pa rin pindutin ang answer button.

"Hello, baby girl." sagot niya sa kabilang linya. Buong-buo ang boses nito.

"Ninong..." sagot ko.

“How are the clothes I sent you? Did they fit?”

"Hindi ko po alam. Isa pa lang ang nasusuot ko." walang gana na sagot ko.

"Nakatulog ka na ba?"

"Hindi po ako makatulog."

Bahagya siyang natawa sa kabilang linya. "Gusto mo bang tabihan kita?"

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. "Hindi na po. Makakatulog rin po ako."

"Kung gusto mo, hintayin mo 'kong makauwi. Tatabihan kita para makatulog ka."

Napaawang ang labi ko sa sinabi niya.