5.บั้งข้าวหลาม

2622 Words

5.บั้งข้าวหลาม เวลาต่อมา… “ไอ้เฉิ่มไหวปะวะ” เสียงคุ้นหูที่มาพร้อมกับแรงตบที่แก้มเบา ๆ ทำให้ฉันที่เมาจนพยุงร่างไม่ได้ปรือตามองคนที่หิ้วปีกกันอยู่ในขณะนี้ “ไหว๊!!” “เสียงสูงปี๊ด” “แล้วจะเอาสองคนนี้ไปนอนไหนวะ แม่งเมาทั้งคู่ ไอ้ได๋ก็ตายห่าไปละ” “เอาไปบ้านกูก็ได้ เดี๋ยวกูไปนอนกับไอ้ปราก” “เออ เอางั้นก็ได้ ไหน ๆ ไอ้เจนก็กุ๊กกิ๊กกับเฮียมัน” ไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใครบ้างที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน รู้แค่ว่าร่างตอนนี้กำลังถูกหิ้วปีกจนร่างเกือบลอยหวือ เพียงไม่นานก็ถูกจับยัดใส่อะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นรถ พร้อมกับความเย็นค่อย ๆ วิ่งกระทบเข้ากับผิวกาย “จะอ้วกอีกไหมเฉิ่ม” อือ เรียกแบบนี้ก็คงจะเป็นพี่ปาย “ไม่” ส่ายหน้าให้เขาดุ๊กดิ๊ก “จะพาไปไหน…” “นอนดิ ง่วงจะตายห่าอยู่แล้ว” “นอนไหน ไอ้เจนล่ะ…” ถามเขาในขณะที่สมองเริ่มประมวลอะไรไม่ได้แล้ว พยายามจะปรือตามองแต่ก็ทำไม่ได้ รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตาและสมอง สติที่มีเริ่มจะหายไป “เจนอยู่เบาะหลัง” “อ่อ…” พยักหน้ารับเท่านั้นก็ปิดการสนทนาเพราะคุยไม่ไหวแล้ว ถ้าขืนยังไม่หยุดปากก็อาจจะอ้วกอีกก็ได้ และยังดีที่พี่ปายไม่ได้พูดอะไรต่อเหมือนกัน เพียงไม่นานสติที่มีก็ล่องลอยหายไปทันที มีเพียงคนไม่เมาเท่านั้นที่ยังมีสติอยู่ในขณะนี้ ปายเหลือบตามองสองสาวนิดหน่อยก็ทำหน้าที่ขับรถเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ใช้เวลาขับรถสักพักก็มาถึงบ้านตัวเอง “หิ้วสาวเข้าบ้าน?” คนเป็นพี่ชายถามขึ้นในขณะที่กำลังดื่มน้ำอยู่ในครัว และเมื่อเห็นว่าปายหิ้วใครมาก็ยกคิ้วเป็นคำถามทันที “นั่นไข่ตุ๋น?” “เออ เจนของมึงอยู่ในรถ ดับเครื่องให้กูด้วย” พูดแค่นั้นก็อุ้มไข่ตุ๋นขึ้นห้องโดยไม่สนใจพี่ชายตัวเองอีก และปรากก็ไม่ได้สนใจน้องชายเหมือนกัน เดินไปหิ้วเจนเข้าห้องตัวเองเงียบ ๆ “ไอ้เฉิ่มอย่าอ้วกใส่ที่นอนพี่นะเว้ย” เขาทิ้งตัวไข่ตุ๋นลงเตียงนอนแล้วพูดขึ้นเสียงดัง ไม่เท่านั้นยังตบมือลงบนแก้มป่อง ๆ นั้นอีกต่างหาก “รำคาญ…” เสียงเล็กพึมพำออกมาพร้อมกับพลิกตัวหนี คว้าหมอนข้างมากอดเงียบ ๆ เพราะคิดว่าเป็นห้องที่คอนโดฯ “หน้าเหมือนไข่สมชื่อ” ว่าแล้วก็หัวเราะกับคำพูดของตัวเองอย่างชอบใจ สองขาเดินออกไปข้างนอกเมื่อไม่เห็นพี่ชายมาส่งเจนที่ห้องเขาสักที “มึงจะให้เจนนอนห้องมึง?” ร่างสูงพิงตัวที่ประตูหน้าห้องของปราก ตาคมหรี่ตามองการกระทำพี่ชายนิ่ง “ให้น้องเขาไปนอนกับเพื่อนดีกว่ามั้ง” “เสือก” “ก็เสือกจริง ๆ” ปายไหวไหล่ไม่แยแสต่อคำพูดค่อนขอดนั้น แล้วเดินกลับห้องเงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่ายังไงปรากก็คงไม่ปล่อยเจนมา ตาคมเหลือบมองคนเมาเล็กน้อยก็เดินเข้าห้องน้ำเงียบ ๆ อาบน้ำชำระร่างกายสักพักก็เดินเปลือยท่อนบนออกมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดโทร.หาทับทิมที่เป็นเหมือนแฟนแต่ก็ไม่ใช่ แต่โทร.ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่รับสาย ก็เลยวางมันทิ้งไว้เหมือนเดิมพร้อมกับเดินออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกอย่างใช้ความคิด “ร้อน” เสียงพึมพำบ่นขึ้นทำให้ปายที่ยืนสูบบุหรี่เงียบ ๆ ที่ระเบียงบ้านหันมอง เขาดูดควันเข้าปอดไม่กี่ครั้งก็ดับมันแล้วเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นอนถีบผ้าห่มออกจากตัว ชุดเดรสรัดติ้วถลกขึ้นสูงจนเห็นไปไหนต่อไหน แต่ปายก็ไม่ได้สนใจ “ไอ้เฉิ่ม” เหมือนจะมันเขี้ยวนั่นแหละก็เลยบีบแก้มกลม ๆ จนมันยับยู่ยี่เข้าหากัน แต่ก็โดนคนเมาปัดมือออกอยู่ดี “ร้อน ถอดชุดให้หน่อย” เธอพยายามถอดชุดตัวเองออกแต่ก็โดนมือหนาจับไว้ “ยั่วเหรอวะเฉิ่ม ยั่วได้ก็เฉิ่มอยู่ดีนั่นแหละ” ว่าแล้วก็กดเร่งเครื่องปรับอากาศ แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมร่างไข่ตุ๋นไว้เหมือนเดิม “พี่ปาย…” เสียงเรียกพึมพำขึ้น “หนูมีความลับจะบอก…” “ความลับอะไรวะ” เจ้าของห้องมองคนเมานิ่ง เธอไม่ได้ลืมตามองเขาหรอก เหมือนแค่บ่นอะไรทั่วไปตามประสาคนเมา “วันนั้น…หนูเห็นผู้ชาย…” ปายพยายามเอียงหูฟังคำพูดของไข่ตุ๋น แต่สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมาเมื่อเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว “เฉิ่มสมชื่อ” วันต่อมา… ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว รู้แค่ว่าปวดหัวตึ๊บไปหมด รู้เลยว่าอาการนี้คือกำลังแฮงค์ พยายามลืมตาขึ้นสู้กับแสง แต่ก็สู้ได้แค่นั้นเพราะมองไม่เห็นอะไรอยู่ดี ก็เลยควานมือไปทั่วทิศทางเพื่อที่จะหาแว่นตัวเอง ไม่รู้ว่าเมาแล้วเอาแว่นไปทิ้งไว้ไหน ได้ถอดเองหรือมีใครถอดให้ ไม่แน่ใจเหมือนกัน “อะไรวะ?” ค่อย ๆ กระชับมือเข้าที่สิ่งนั้นเพื่อที่จะพิจารณาว่ามันคืออะไร เพ่งสายตาที่เลือนรางมองสิ่งนั้นนิ่ง อืม… มันเป็นแข็ง ๆ เหมือนอะไรสักอย่าง แต่ก็ยังมีความนุ่มอยู่นิด ๆ แล้วก็ใหญ่ด้วยนะ คลำมือไปอีกนิดก็เจอกับหัวกลม ๆ บิ่น ๆ “มะเขือยาว?” พึมพำออกมาอย่างสงสัย “เมาแล้วมานอนในครัวเหรอ” “ไอ้เฉิ่ม!!!” “เห้ย!!” ฉันลุกเด้งตัวออกอย่างลนลานเมื่อได้ยินเสียงพี่ปายที่ว้ากดังขึ้นอยู่ใกล้ ๆ ส่วนมือก็คลำหาแว่นด้วยความรีบร้อน “แว่นหนูอยู่ไหน แล้วนี่ห้องใคร ทำไมพี่ปายถึงนอนกับหนู” “ตื่นมาก็ลามกเลยนะ” แม้ปากจะพูดค่อนขอดแต่ก็ยอมใส่แว่นให้ฉัน และเมื่อแว่นถูกสวมเข้าที่ตาก็ทำให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งง่วงมองฉันอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนฉันก็ไล่สายตาไปตามร่างกายของเขา มองเห็นท่อนบนเปลือยเปล่าอย่างชัดเจน จับจ้องไปที่รอยสักที่ไม่คุ้นตา ไปถึงหน้าอกแน่นแข็ง ยิ่งมีลอนหน้าท้องสวยงามก็ยิ่งทำให้บอดี้ของพี่ปายฮอตขึ้นไปอีก และสายตาที่ไม่รักดีก็ไปจบที่ท่อนลำยาวที่ตั้งชี้โด่อยู่ตรงเป้ากางเกง เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายลงคอทันที OMG โอ้แม่เจ้า O_O ใหญ่มาก…อย่างกับบั้งข้าวหลาม และที่ฉันจับเมื่อกี้ก็คงจะไม่ใช่มะเขือยาวอะไรหรอก เป็นไอ้นั่นของพี่ปายนั่นเอง ว่าแล้วก็กลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ภาพที่ผู้หญิงในคลิปปนเปรอผู้ชายด้วยการดูดเลียก็โผล่เข้ามาในสมอง “ไอ้เฉิ่ม…ไอ้เด็กลามก!!” เสียงของพี่ปายเรียกสติฉันกลับมา ก็รีบเงยหน้ามองเขาทันที “หนูแฮงค์อยู่” อ้างไปก่อน เผื่อเชื่อ “แฮงค์แล้วเป็นแบบนี้เหรอวะ” ว่าแล้วก็ดึงผ้าห่มไปปิดเป้าตัวเองอย่างกับคนรักนวลสงวนตัว “จับหำคนอื่นไม่พอ ยังนั่งจ้องตาไม่กะพริบ ไอ้เด็กเฉิ่ม!!” “ก็ใครใช้ให้พี่แข็งเป็นลำแบบนั้นเล่า หนูเห็นหนูก็มองสิ” “แล้วใครจะห้ามไม่ให้มันแข็งได้วะ ตื่นมามันก็แข็งแล้วเหอะ” เขาเกาหัวแกรก ๆ เหมือนไม่สบอารมณ์ “ไปอาบน้ำไป เสื้อยืดอยู่ในตู้” นิ้วเรียวชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ ๆ ห้องน้ำ ก็เลยเปิดปากถาม “แล้วกางเกงล่ะ หนูไม่มีกางเกงเปลี่ยน” “วุ่นวายฉิบหาย” “ก็พี่หิ้วหนูกลับบ้านตัวเองทำไมล่ะ” “เมาเหมือนหมากลับห้องถูกมั้ง” แล้วเขาก็ลุกออกจากที่นอนโดยที่ไม่สนใจบั้งข้าวหลามที่กำลังตั้งเป็นลำส่ายไปส่ายมาเลยสักนิด ส่วนฉันก็ไม่คิดที่จะปิดตาเหมือนกัน เป็นไปได้อยากหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปไว้ด้วยซ้ำ แข็งมาก ใหญ่มาก จะวูบ … ได้ข้อมูลไปแต่งนิยายแล้วสิ แบบนี้ฉากร่วมรักต้องร้อนระอุมากกว่าเดิมแน่นอน “เอ้า บ็อกเซอร์ใส่ได้ไหม ไม่เหม็นหรอก ซักอย่างดี” เขายื่นกางเกงบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่มาให้ฉัน “จริงเปล่า ไม่ใช่ใส่ไปแล้วเหม็นเปรี้ยวนะ” เพื่อพิสูจน์กลิ่นก็เลยหยิบบ็อกเซอร์ขึ้นมาดม “อือ ไม่เหม็นจริงด้วย” “หำนะ ไม่ใช่ส้มผัก” เขาทำหน้าเอือมระอาส่งมาให้กัน “รู้จักส้มผักด้วยเหรอ” ฉันเอียงหน้าถาม “แล้วย้ำจังหำอะไรเนี่ย หนูเป็นผู้หญิงนะ” “ผู้หญิงเฉิ่ม ยัยเด็กลามก!!” “ไม่คุยด้วยละ ไปอาบน้ำดีกว่า” ว่าจบก็ลุกออกจากที่นอนเพราะกลัวว่าเขาจะยกเรื่องเก่า ๆ มาพูด แต่เมื่อคิดอะไรได้ก็หันไปถามเขาต่อ “เจนล่ะ?” “อยู่ห้องไอ้ปราก” ไอ้ปราก? “เฮียเป็นพี่ชายพี่ปายเหรอ” ว่าไปแล้วหน้าก็แอบคล้ายกันอยู่นะ หล่อทั้งพี่ทั้งน้องจริง ๆ “อือ” “แล้วแปรงสีฟันมีไหม ขอยืมหน่อย” ฉันเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากคุยเรื่องส่วนตัวของเขา และ ไม่ได้แปลกใจที่เฮียเอาไอ้เจนไปนอนด้วยเพราะวันนั้นก็ฟัดเหวี่ยงอื้ออ้ากันตั้งนาน นอนด้วยกันแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก “อยู่ในห้องน้ำ แกะใช้ได้เลย” ได้ยินแบบนั้นก็เข้าไปชำระร่างกายโดยที่ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับพี่ปายอีก ตรวจเช็คสภาพตัวเองดูในกระจกก็ไม่มีตรงไหนบุบสลาย ไม่มีรอยขีดข่วน สภาพดีทุกอย่างก็เลยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อย ๆ พี่ปายก็ไม่ได้แตะต้องฉันเหมือนในนิยายที่ตัวเองแต่ง ว่าแล้วก็เสียดายจัง… เดี๋ยวนะ ฉันจะเสียดายไม่ได้ พี่ปายมีแฟนแล้ว ท่องไว้ไข่ตุ๋น!! ฉันใช้เวลาสักพักก็ออกมาจากห้องน้ำ มองหาพี่ปายก็ไม่เจอแม้แต่เงา ก็เลยพาตัวเองลงมาข้างล่าง มองสำรวจไปทั่วบ้านอย่างสนใจ เพิ่งรู้ว่าพี่ปายกับเฮียปรากเป็นพี่น้องกัน ก็ว่าทำไมวันนั้นเขาถึงทำตัวชิลเดินเข้าออกเหมือนคุ้นทาง ที่ไหนได้เป็นเจ้าของบ้านนี่เอง “ทำอะไรเหรอ” ชะเง้อหน้าเข้าไปดูกระทะที่พี่ปายกำลังผัดอะไรสักอย่าง “ข้าวผัด?” “เห็นเป็นก๋วยเตี๋ยวเหรอเฉิ่ม” เขาปรายตามองฉันเล็กน้อยก็กลับไปสนใจกระทะตามเดิม เห็นน้ำเกาะอยู่ตามเรือนผมสีดำก็บ่งบอกได้ว่าพี่ปายน่าจะล้างหน้าล้างตามาแล้ว “เฮียกับเจนยังไม่ลงมาเหรอ” “ทำไมพูดมากจังวะ” “เอ้า ก็คนมีปาก จะให้ยืนใบ้หรือไง” พูดมากก็ผิดอีก พอไม่พูดก็หาว่าเฉิ่ม เดี๋ยวปั๊ดเนียนจับบั้งข้าวหลามอีกเลย “เถียงก็เก่ง ถ้าใครได้เป็นแฟนปวดหัวตายแน่เฉิ่มเอ้ย” “ปวดหัวทำไม หนูน่ารักจะตาย” “น่ารักตรงไหน เถียงคำไม่ตกฟาก แบบนี้แฟนทิ้งตั้งแต่อาทิตย์แรก” เขาพูดพร้อมกับตักอาหารใส่จาน แต่ก็ไม่ลืมที่จะตักให้ฉันด้วยเหมือนกัน “เฉิ่ม ๆ แบบนี้ไม่ต้องมีหรอกแฟน อยู่ให้พี่แกล้งดีกว่า” “ได้ไง ทีตัวเองยังมีแฟนได้เลย” ว่าแล้วก็รับจานข้าวผัดที่พี่ปายยื่นมาให้ “เซ่อ ๆ แบบนี้ตามผู้ชายไม่ทันหรอก” “ทำไมจะตามไม่ทัน หนูรู้หมดนั่นแหละใครเป็นไง” นี่ฉันเป็นนักเขียนเลยนะ อ่านนิยายมาแล้วหลายร้อยเรื่อง แต่งมาก็เยอะเหมือนกัน นิสัยตัวละครรู้หมด ศึกษามาอย่างดี ที่จริงต้องเปลี่ยนจากเรียกฉันว่าเฉิ่มเป็น ‘ตัวมัม’ ต่างหาก นี่ระดับโค้ชเลยนะ!! “แล้วพี่เป็นไง ไหนอธิบายมา” อยู่ดี ๆ พี่ปายก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ตาคมมองสบตาฉันนิ่ง แววตาของเขาไม่สื่อว่าเอ็นดูกันอีกต่อไป “หล่อ หำใหญ่ ขี้แกล้ง ปากเสีย” ฉันอธิบายลักษณะพี่ปายให้เจ้าตัวฟัง เพียงเท่านั้นเขาก็ทำหน้าเบื่อหน่ายออกมาทันที “เด็กลามก หำเต็มปากเต็มคำ” “เอ้า ก็พี่พาหนูเรียกแบบนี้อะ” “ไม่ได้ให้อธิบายเรื่องนี้” เขาทำหน้าหนักใจมากกว่าเดิม “แล้วจะให้หนูอธิบายอะไร หนูก็อธิบายตามที่เห็น” นิสัยส่วนตัวของพี่ปายฉันไม่รู้หรอก เขาไม่ได้ทำสายตาแพรวพราว ไม่ได้รุ่มร่ามกับฉัน มีเพียงคำพูดเท่านั้นที่หยอกล้อ แต่มันก็กึ่งไปกับคำว่าเอ็นดูมากกว่า เหมือนฉันเป็นน้องสาวเขาจริง ๆ มันก็มีแค่นั้น จะให้อธิบายอะไรให้มากความ “ไอ้เฉิ่มเอ้ย” เพราะขี้เกียจเถียงแล้วก็เลยไม่ตอบกลับคำพูดของพี่ปายอีก เพียงแค่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ เท่านั้น ส่วนเขาก็ไม่คุยกับฉันเหมือนกัน สายตาจับจ้องโทรศัพท์ที่อยู่ในมือสลับกับจานข้าวไปมา “เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่ง จะแวะไปหาทับทิม” “แฟนพี่อะเหรอ?” ที่จริงพี่ปายก็บอกไปแล้วว่าไม่ใช่แฟน แต่ก็เหมือนแฟน ฉันก็เลยสรุปเป็นแฟนไปเลย “อือ ไม่รับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า” แค่นั้นก็ทำให้ฉันหลุบตามองจานข้าวเหมือนเดิม ภาพแฟนพี่ปายที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้ชายหน้าห้องตัวเองยังอยู่ในสมองฉันอยู่เลย อยากจะบอกเขานะ แต่ก็ไม่กล้าเพราะมันไม่ใช่เรื่องของฉัน อีกทั้งก็สงสารพี่ปายหากเขารู้ความจริง เห้อ…ไอ้ตุ๋นเอ้ย อยู่ดี ๆ ก็มีเรื่องน่าปวดหัววิ่งมาหา “ถอนหายใจทำไม” “ข้าวผัดอร่อยก็เลยถอนหายใจ” นี่คงจะเป็นคำโกหกที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา “ประชดหรือเปล่าวะ” จากตอนแรกที่สนใจโทรศัพท์ ตอนนี้ก็วางมันลงแล้ว “ประชดอะไร พูดจริงต่างหาก” เพื่อให้เขาเชื่อก็เลยตักข้าวผัดเข้าปากคำโต ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่อง “แล้วเจนล่ะ เฮียปรากไปส่งเหรอ” “อือ เดี๋ยวเขาก็จัดการกันเอง เป็นห่วงตัวเองเถอะ” “เป็นห่วงทำไม ก็พี่จะไปส่งหนูนี่” “เถียงเก่งขนาดนี้ปล่อยให้กลับเองดีกว่ามั้ง” “พี่ไม่ปล่อยให้หนูกลับเองหรอก” เพราะเขาจะไปหาแฟนตัวเองไง ก็เลยไม่ปล่อยให้ฉันกลับเอง “ว่าแต่แฟนพี่ชื่อทับทิมใช่ไหม จะได้เรียกถูก” “อือ” “แล้วถ้าพี่ทับทิมรู้ว่าเรานอนด้วยกัน พี่ทับทิมจะด่าไหมเนี่ย” ว่าแล้วก็ทำสีหน้ากังวลออกมา ถึงฉันจะชอบผู้ชายหล่อ และชอบอ่านกินพี่ปายบ่อยครั้ง ถึงขนาดได้จับบั้งข้าวหลามของเขา แต่ก็ไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอก ไม่อยากโดนตราหน้าว่าแย่งแฟนคนอื่น ไม่อยากดัง “ก็อย่าเอาไปเล่าให้ใครฟัง แค่นี้ทับทิมก็ไม่รู้แล้ว” เขาไหวไหล่เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “อีกอย่างเราก็ไม่ได้ทำอะไรกัน ไม่ต้องกังวลหรอก” “ก็ตามนั้น”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more