Miko De La Cerna Hidden Wife

Chapter-3

Sa bahay nila siya tumuloy. Wala namang pakialam sa kanya ang asawa niya. Busy ito sa babae nito.

Ang daming pagkakataon na puwede niyang makita si Miko makalipas ang dalawang taon.

Pero bakit sa ganong pagkakataon pa?

Bakit kailangan may kasama itong ibang babae?

Oo, wala silang damdamin para sa isa’t isa.

Pero mag-asawa pa rin sila.

Sana man lang, ginalang ni Miko ang kasal nila. O kahit siya, bilang babae.

Malungkot siyang nakatingin sa malaking bahay nila nang makababa ng taxi.

Sa isang subdivision sila nakatira na pagmamay-ari ng mga de la Cerna.

Hindi lang basta mayaman ang mga de la Cerna. Mayamang-mayaman angkan nila.

Kaya hindi na nakapagtataka na ipinakasal siya ng Daddy niya sa isang de la Cerna kahit hindi niya lubusang kilala ang lalaki.

“I’m home,” malungkot niyang bulong habang hindi inaalis ang mata sa bahay nila.

Kung siya lang, hindi niya nais maging mayaman.

Sakto lang. Basta masaya at walang problema.

Kahit nasa labas pa lang siya, ramdam na niya ang lungkot sa loob.

Kung malungkot siya sa New York, mas malulungkot siya rito. Sigurado siya.

Nakilala siya ng guard na naka-duty sa gate kaya pinapasok siya.

Sinamahan pa siya nito sa loob. Siya na rin ang nagdala ng nag-iisang maleta niya. Maliit lang.

Konting damit lang ang dinala niya. Wala siyang balak magtagal sa San Juan.

Wala siyang balak na araw-araw niyang makita ang panloloko sa kanya ng asawa.

Oo, panloloko pa rin iyon.

Lalo na kung may physical contact ang asawa sa ibang babae.

Kasal pa rin sila. Legal ang kasal nila kahit hindi sila nagmamahalan.

Siya pa rin ang legal na asawa ni Vice Mayor Miko de la Cerna.

Pagpasok niya sa loob, nagulat pa ang Mommy niya nang makita siya.

“Patricia!”

Mabilis itong tumakbo at mahigpit siyang niyakap.

“Dumating ka na sa wakas.”

Ngumiti siya at gumanti ng yakap.

Kung na-miss siya nito, mas na-miss din niya ito.

Dalawang taon siyang nawalay sa pamilya. Dalawang taon na hindi sila nayakap.

“I missed you so much, Mom,” bulong niya.

“Miss na miss ka rin namin, anak,” tugon ng ina.

“Bakit hindi ka nagsabi na ngayon na pala ang dating mo? 'Di sana nakapaghanda ako ng paborito mo.”

Agad itong nag-utos na maghanda ng meryenda.

“Hindi ko na po nasabi. Alam ko naman pong hinihintay niyo ako,” sagot niya.

“Oo naman. Ang tagal na naming hinintay na makabalik ka ng San Juan. Kami ng Daddy mo at mga kapatid mo.”

“Nasan po sila?” tanong niya.

Parang wala namang ibang tao sa bahay bukod sa mga kasambahay.

“Ang Daddy mo nasa opisina. Ganoon din ang Kuya Ariel mo, nasa trabaho. Si Kate naman, nasa school pa,” sagot ng ina habang inaayos ang buhok niya sa harapan.

“Sinundo ka ba ni Miko?”

Unti-unting nabura ang ngiti sa labi niya.

Paano niya sasabihin na busy ang asawa?

Busy ito sa ibang babae. Iba ang kasama nito sa airport.

“Hindi po, Mommy. Busy po yata siya kaya hindi niya ako nasundo,” sagot niya.

Hindi nakaligtas sa kanya ang biglang paglungkot ng mukha ng ina.

“Pero alam niyang dumating ka na? Na nandito ka na sa San Juan?” tanong nito.

Hindi naman niya kailangang magsinungaling. Alam ng mga ito ang nangyari sa kanila ni Miko.

At nasa San Juan ang mga ito. Mas updated sila sa ginagawa ni Miko.

“Nagsabi naman po ako sa secretary niya. Nag-email din po ako para ipaalam na darating ako,” sagot niya.

Humugot ng malalim na paghinga ang ina.

Nakita niyang nalungkot ito. Parang biglang nadagdagan ang edad nito.

Parang maiiyak.

“Mommy, bakit po?” kunot-noo niyang tanong.

“Sinabihan ko na kasi ang Daddy mo na hayaan ka na lang sa New York. Doon ka masaya.

Hindi ka na sana niya pinilit pang umuwi kung ganito pa rin si Miko sa iyo,” malungkot na sabi ng ina.

Hindi siya nakasagot.

Alam nilang lahat na hindi nila basta mapapasunod si Miko.

Nakita ng mga ito kung paano siya tinrato ni Miko pagkatapos ng kasal nila.

Ni hindi sila nagsama sa iisang bubong. Agad siyang pinaalis ng bansa.

Para siyang may sakit na ayaw nitong makasama.

“Una pa lang, nakita ko na hindi interesado si Miko sa kasunduan ng papa niya at ng Daddy mo.

Ikaw tuloy ang naiipit. Ikaw tuloy ang hindi malaya.

Habang si Miko, malaya niyang ginagawa ang gusto niya na parang wala siyang asawa!” galit na litanya ng ina.

Totoo lahat ng sinabi ng ina.

Mabuti at alam ng mga ito na hindi siya ang may pagkukulang.

Nais naman niyang gampanan ang papel niya bilang asawa ni Miko dalawang taon na ang nakalilipas.

Pero hindi siya binigyan ng pagkakataon.

Pinaalis siya agad ng bansa.

Ano pa ang magagawa niya? Wala siyang laban.

Eighteen years old lang siya noon. Senior high pa lang.

Samantalang successful businessman na si Miko. Vice Mayor na ito nang ikasal sila.

Mapera at makapangyarihan ito sa kanya.

“Huwag niyo na pong sisihin si Daddy. Nangyari na po ang lahat,” sabi niya.

“Ewan ko ba sa Daddy mo. Dapat hindi ka na lang niya pinilit umuwi.

Hinayaan ka na lang sana sa New York. Hindi iyong ipipilit ka na naman sa lalaking iyon na ayaw naman sa iyo!”

Napakagat-labi siya. Bigla siyang naawa sa sarili.

Pinipilit nga lang siya ng mga magulang kay Miko.

“Ano po ba ang plano ni Daddy?” tanong niya.

“Nais niyang magkaayos na kayo ni Miko. Magsama na kayo bilang mag-asawa,” sagot ng ina.

“Sana po hindi lang ako ang tinanong niyo tungkol dito,” malungkot niyang sabi.

“Iyon na nga. Ewan ko ba sa Daddy mo. Nagmumukha pa tayong desperada sa ginawa niya.”

Napalunok na lang siya. Hindi siya kumibo.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Ayaw niyang malungkot ang ina.

Okay na siya na lang. Huwag lang ang mga magulang niya.

Matapos magmeryenda, pinalinis ng ina ang dating silid niya para makapagpahinga.

“Pasensya ka na. Hindi ko kasi alam na dito ka dederetso,” sabi ng ina.

“Pasensya na rin po, Mommy. Hindi po ako agad nakapagsabi,” tugon niya.

“Buong akala kasi namin si Miko na ang susundo sa iyo.

Sa bahay niya ikaw dadalhin. Sa bahay niyo,” sabi ng ina.

Mapait na ngiti lang ang naging tugon niya.

“Ipapaakyat ko rin ba ang maleta mo?” tanong ng ina.

“Opo.”

Dito naman talaga siya mag-stay sa buong bakasyon.

Panigurado, hindi siya susunduin ni Miko.

Sinamahan siya ng ina paakyat. Ang kasambahay na ang nag-akyat ng maleta.

Dalawang taon na niyang hindi natutulugan ang silid na iyon.

Kasama niya iyon ng eighteen years.

Wala raw natutulog doon. May kanya-kanya naman silang silid.

Mabuti at hindi ginawang tambakan. May magagamit pa siya.

“Magpahinga ka na muna, anak. Ipapatawag na lang kita pagdating ng Daddy mo,” sabi ng ina at ngumiti.

“Thank you po, Mommy.”

Nagyakapan pa sila bago lumabas ang ina.

Humugot siya ng malalim na paghinga habang pinaglilibot ang mata sa silid.

Walang nagbago. Ganoon pa rin ang ayos.

Pakiramdam niya, bumalik siya sa pagkabata.

Nandoon pa rin ang mga Barbie niya sa tokador. Ang mga stuffed toys sa kama.

“I missed my home,” bulong niya at isa-isang hinaplos ang mga gamit.

Na-overwhelm siya. Naiyak siya.

Kung hindi siya pinakasal kay Miko noon, hindi siya aalis ng San Juan.

Hindi niya iiwan ang silid na ito. Hindi siya lalayo sa pamilya.

Bata pa siya noon pero kinaya niya ang lungkot at pangungulila.

Imagine, dalawang taon siyang mag-isang namuhay sa New York.

Wala siyang ibang masasandalan kundi ang sarili.

Naka-survive siya. At makaka-survive pa siya sa mga susunod na taon.

“My bed,” bulong niya at ibinagsak ang katawan sa malambot na kama.

Ipipikit niya sana ang mata para makaramdam ng katahimikan.

Pero nagkamali siya.

Pagkapikit niya, imahe nina Miko at ng babae sa airport ang sumagi.

Mabilis siyang dumilat at tumitig sa kisame.

Gulo-gulo ang isip niya. Hindi niya alam kung ano ang uunahin.

Si Miko ba at ang babae?

Paano na siya ngayon?

Paano kung ipilit siya ng ama kay Miko?

Paano kung hindi pa rin siya papansinin ng asawa?

Paano kung hindi na siya makabalik ng New York?

Paano kung maghiwalay na lang sila?

Hingin na lang niya ang kalayaan niya.

Malaya naman si Miko na gawin ang gusto kahit kasal sila.

Ang daming tanong. Walang sagot.

“Bahala na si Batman,” malungkot niyang bulong.

Madilim na sa silid nang magmulat siya.

Hindi niya namalayan na nakatulog pala siya.

Six-thirty na pala.

Siguro dahil sa pagod kaya humaba ang tulog niya.

Bumangon siya at binuksan ang lampshade.

Kumalat ang liwanag sa silid.

Chineck niya ang cellphone.

Wala pa ring email galing kay Miko.

Wala ring message galing sa secretary.

“Wala talaga siyang pakialam sa akin,” malungkot niyang bulong.

May kumatok sa pinto. Hindi naka-lock kaya pinapasok niya.

Kasambahay.

“Parating na po ang Papa niyo. Maghanda na po kayo para sa dinner.”

“Sige, salamat,” tugon niya.

Bumangon siya at naghilamos.

Pagod na pagod ang itsura niya.

Baka pagtawanan pa siya ng mga kapatid.

Nagbihis at nag-ayos siya bago lumabas.

Hindi siya dapat makitaan ng pamilya ng lungkot.

Siya na lang ang malungkot. Huwag na sila.

Pinraktis niya ang ngiti bago bumaba.

Mahigpit na yakap ang sumalubong sa kanya mula sa Kuya Ariel at sa bunso niyang si Kate.

Sobrang miss nila ang isa’t isa.

Halos madurog siya sa yakap ng kuya niya.

Mahigpit din na yakap mula sa Daddy niya.

Yakap na puno ng pagmamahal.

Ramdam niya.

Gusto lang naman ng Daddy niya na mapabuti siya. Kaya siya nito pinilit ipakasal kay Miko.

Matapos ang yakapan, naupo na sila sa hapag-kainan.

Iba’t ibang putahe ang nakahain.

Sa loob ng ilang oras, nakapaghanda pa ang ina ng magarbong dinner.

Nagkumustahan muna sila bago kumain.

Hanggang biglang nag-anunsyo ang kasambahay.

“Nandito na po si Vice Mayor de la Cerna.”

Nanlaki ang mata niya. Napatuwid siya ng upo.

Sinulyapan niya ang mga magulang. Nakatingin din sa kanya.

Ganoon din ang mga kapatid.

“Good evening.”

Tinig na nagmula sa likuran niya.

Kilala niya ang tinig na iyon.

Hinding-hindi niya makakalimutan ang tinig ni Vice Mayor Miko de la Cerna.