ANG MGA mata ni Lola Alejandra, habang pinagmamasdan nito ang napakagandang hitsura ni Ahtisa ng mga sandaling iyon sa harap ng isang salamin ay mababakas ang pamumuo ng mga luha na kahit na ano’ng pigil nito ay hindi talaga mapigilan sa pagsungaw.
“Kung… kung nabubuhay lang ang ‘yong ina, Ahtisa, apo,” halos mabasag pa ang boses ni Lola Alejandra nang sabihin iyon. “Sigurado akong napakasaya niya na makita kang ikakasal. Suot ang napakagandang bridal gown mo.”
Mahigpit na hinawakan ni Ahtisa ang isang kamay ng kaniyang lola. “Mamita, mag-iiyakan po ba tayo rito?” tanong niya na pigil din ang pamuuan ng luha sa mga mata.
“Pasensiya na, apo. Hindi ko lang mapigilan ang emosyon ko ngayon dahil sa sayang nararamdaman ko. Kung lumisan man ako sa mundong ‘to, masaya kong ibabalita sa ‘yong i
