Miko De La Cerna Hidden Wife

Chapter-8

Wedding Day

Makalipas ang dalawang linggo, itinakda na ang araw ng kasal nila ni Miko. Sa loob ng dalawang linggong iyon, hindi man lang nagpakita sa kanya si Miko.

Naka-graduate na siya—lahat-lahat—pero hindi man niya nasilayan muli ang lalaking pakakasalan niya. Walang tawag. Walang message. Wala.

Kung tutuusin, ano pa nga ba ang aasahan niya kay Miko? Pinaalam naman na nito sa kanya na ikakasal lang sila sa papel. Napapikit na lang siya tuwing naaalala iyon. Parang may tumutusok sa dibdib niya, pero nilulunok niya.

Garden wedding ang napiling set-up sa kasal nila ni Miko. Hindi naman sila ang nagdesisyon dahil hindi nga sila nagkikita, kaya pinaubaya na niya ang lahat sa Mommy niya at sa Mama ni Miko.

Exclusive ang kasal. Tanging silang pamilya lang ang naroon. Walang business partner. Walang kaibigan. Walang kamag-anak. Iyon daw kasi ang gusto ni Miko sa simula pa lang, at sumang-ayon na siya para wala nang gulo pa. Nais na rin naman niyang matapos na ito at nang malaman na niya kung ano ang susunod na mangyayari sa kanya pagkatapos ng kasal.

Kaibigan ng pamilya ni Miko ang pari na magkakasal sa kanila. May wedding gown naman siya at naayusan siya nang maayos. Ang tela, puting satin na mabigat at malamig sa balat. Ang burda sa dibdib, kumikislap kapag natatamaan ng ilaw. Pero para namang hindi siya ikakasal dahil ni hindi man niya maramdaman ang groom.

Sabi nila, bawal magkita ang mga ikakasal bago ang kasal. Pero sila ni Miko, matapos ang pamamanhikan at unang pagkikita nila, hindi na sila nagkita pa muli. At heto na ang araw ng kasal nila, at baka hindi pa rin sila nito magkita hanggang sa altar.

"Napakaganda mo naman, Ate," puri sa kanya ni Kate nang matapos siyang ayusan. Nasa loob sila ng silid sa garden venue. Amoy rosas at hairspray ang hangin. Ang aircon, mahina, pero may butil ng pawis sa batok niya.

"Salamat. Ikaw din, napakaganda mo," pasalamat niya sa kapatid. Ang pink na dress ni Kate, bumagay sa kinis ng balat nito.

"Ate Patricia, pwede ko bang mahiram iyang wedding gown mo pag ako naman ang ikinasal?" Tanong nito habang marahang hinahaplos ang laylayan ng suot niyang gown.

"Matagal pang mangyayari iyon, Kate, at tiyak na mas maganda pa rito ang wedding gown na isusuot mo pag ikaw naman ang ikakasal," tugon niya sa kapatid.

"Sino naman kaya ang pipiliin nina Mommy at Daddy para sa akin?" Saad nito. Ang mga mata, kumikislap sa kilig.

"Kate, hindi sila ang pipili para sa iyo. Ikaw at iyong mahal mo dapat," tugon niya sa kapatid. Baka kasi isipin nito na normal ang ganitong set-up—na ipapakasal siya ng mga magulang sa napili ng mga ito. Sumikip ang dibdib niya.

"Eh bakit ikaw, sila ang pumili para sa iyo? At sa totoo lang, the best pa ang napili nila para sa iyo, Ate. Akalain mo iyon—crush ng bayan si Vice Mayor Miko, tapos magiging asawa mo na. Grabeng plot twist iyon, Ate. Nakakainggit ka," litanya nito sa kanya.

Nagkibit-balikat na lang siya sa kapatid. Masyado pa itong bata kaya hindi pa nito maintindihan ang mga nangyayari. Hindi rin naman niya maipapaliwanag dito nang basta na lang dahil maguguluhan lang ito.

Hindi na rin nagtagal, tinawag na siya para lumabas ng silid. Ang bouquet sa kamay niya, mga puting rosas at sampaguita. Mabigat at sariwa ang amoy. Pero ang mga daliri niya, nanginginig.

Kabado siya. Kumakabog ang kanyang dibdib. Mabilis ang t***k ng kanyang puso. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman. Pero iisa ang sigurado siya—takot siya. Takot siya dahil pagkatapos nito, mamumuhay na siya mag-isa. Pumayag siya dahil iyon ang gusto ng mga magulang niya.

Sa ikalawang pagkakataon, nasilayan niya ang gwapong mukha ni Miko. Nakatayo ito malapit sa altar na napapalamutian ng puting bulaklak at dahon. Papalubog na ang araw, kaya kulay ginto ang ilaw na tumatama sa mukha ni Miko. Nakangiti ito habang nakatingin sa kanya.

Ang Daddy niya ang kasama niyang naglalakad palapit sa altar. Ang braso ng ama, matigas sa ilalim ng kamay niya. Ang pulang carpet, malambot sa ilalim ng puting takong niya. Bawat hakbang, naririnig niya ang sariling hininga.

Wala siyang makitang emosyon sa mukha ni Miko. Nakangiti ito, pero alam niyang peke ang ngiti na iyon. Ang mga mata, malamig at nagbabantay. Gwapo pa man din ito sa suot nitong itim na tuxedo. Groom na groom ang dating nito. Ang buhok, maayos na nasuklay. Ang tindig, matangkad at tuwid. Perfect groom na sana kung hindi lang niya alam ang agenda nito after ng kasal nila.

Habang nakatingin siya kay Miko, mas lalo niyang na-realize kung gaano ito kagwapo at kung gaano kalakas ang s*x appeal nito. Ang amoy nito, umaabot sa kanya kahit ilang hakbang pa ang layo—amoy malinis na lalaki, may halong pabango at kape. Hindi na siya magtataka pa kung bakit ayaw pa nitong matali sa kanya. Tiyak naman kasi na maraming babaing naghahabol dito, at tiyak lahat magaganda. Nanghihinayang marahil ito sa mga babaing makakasiping pa nito.

Napahugot siya ng malalim na paghinga sa kanyang naisip. Para siyang nawalan ng gana kay Miko. Nanuyo ang lalamunan niya.

"Are you okay, anak?" Tanong ng Daddy niya nang mapansin ang pagbuntong-hininga niya.

"Yes po, Dad," tugon niya sa ama. Pinilit niyang patatagin ang boses.

Pagdating sa altar, nagmano si Miko sa Daddy niya at iniabot ng ama ang kanyang kamay kay Miko. Ang kamay ng Daddy niya, mainit at bahagyang nanginginig.

Lumakas ang kabog ng kanyang dibdib nang hawakan ni Miko ang kanyang kamay. Ang palad ni Miko, malaki at mainit. Magaspang ang palad, pero marahan ang hawak. Hindi niya alam kung bakit kailangan pa niyang makaramdam ng kakaiba sa tuwing nasa harapan niya si Miko. Parang may kuryenteng gumapang mula sa palad niya papunta sa braso. Sadyang mas gwapo pala ang lalaking papakasalan niya pag malapitan. Malinis na malinis. Mabango. Pero iba ang ugali.

Pakiramdam niya, nakalimutan niyang huminga nang lumakad sila ni Miko na hawak pa rin nito ang kanyang kamay para lumapit na sa pari at simulan na ang kanilang kasal. Ang damuhan sa gilid, gumagalaw sa mahinang hangin. Ang mga bulaklak sa arko, sumasayaw din.

Okay lang naman kahit walang ibang saksi maliban sa kanilang mga pamilya. Ang mahalaga naman, nariyan ang mga taong mahalaga sa kanya. Ang Mommy niya, tahimik na pinupunasan ang luha sa gilid ng mata. Si Kuya Ariel, nakatayo sa likod, seryoso ang mukha at nakakuyom ang kamao.

Ilang beses niyang nahuli si Miko na nakatingin sa kanya habang nagsasalita ang pari sa kanilang harapan. Ang mga mata nito, diretso at walang kurap. Baka napansin na nito ang kanyang ganda. Maganda naman kasi siya dahil bumagay sa kanya ang kanyang wedding gown. Ang off-shoulder na disenyo, lumalantad sa maputi niyang balikat at leeg. Isama pa ang kanyang simpleng make-up na parang nagsasabing isa siyang inosenteng bride. Sayang naman ang pagiging virgin bride niya kung wala man silang honeymoon ni Miko.

Halos mapatalon naman ang kanyang puso nang sabihin ng pari na pwede na siyang halikan ni Miko.

"You may now kiss the bride."

Biglang tumahimik ang paligid. Nawala ang huni ng ibon. Nawala ang ihip ng hangin. Ang tanging naririnig niya, malakas na t***k ng puso niya sa tainga niya.

Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman nang itaas nito ang kanyang belo para halikan na siya nito. Ang mga daliri ni Miko, malamig nang dumampi sa baba niya para iangat ang belo. Ang hininga nito, mainit sa mukha niya. Amoy mint. Napakasarap amuyin. Sobra.

Inihanda naman niya ang kanyang sarili kahit sobrang kabado siya. Ang mga tuhod niya, nanginginig sa ilalim ng mabigat na gown.

Pinikit niya ang kanyang mga mata para sa unang halik sa kanyang buhay. Ang labi niya, nanginginig at tuyo. Ang dibdib niya, parang sasabog na.