Miko De La Cerna Hidden Wife

Chapter-7

"Kumusta naman ang pag-uusap ninyo ni Vice Mayor?" Tanong ng Daddy niya nang makaalis na ang pamilya de la Cerna. Ang tunog ng makina ng Audi, humihina na sa labas ng gate. Ang amoy ng pagkain, naiwan pa rin sa hangin ng dining room.

"Ok naman po, Dad," maiksing tugon niya. Ang mga daliri niya, mahigpit na nakahawak sa laylayan ng dress. Hindi naman niya pwedeng sabihin sa ama ang mga plano ni Miko sa kanya. Tama na ang isipin ng mga ito na ok sila ni Miko, kahit hindi naman.

"Talagang itutuloy niya ang plano niyo," narinig niyang saad ng Kuya Ariel niya. Ang boses nito, matigas.

Napasilip siya sa kapatid. Ang panga nito, mahigpit. Tanging ang Kuya lang niya ang mukhang hindi masaya sa pagpapakasal niya kay Miko de la Cerna. Ang ilaw mula sa chandelier, bumagsak sa mukha ng Kuya niya at mas lalong nagpatingkad sa galit sa mga mata nito.

"Ariel, huwag ka nang makialam pa. Kapwa naman na pumayag ang dalawa na magpakasal," saway ng ama sa kapatid.

"Oo naman, Kuya. Ayaw mo ba no’n? Magiging bayaw mo na natin si Mr. Vice Mayor," saad naman ni Kate saka siya nito sinulyapan at ngumiti sa kanya. Ang ngiti, malapad at excited.

Wala siyang naging tugon sa kapatid. Ang lalamunan niya, parang may nakabara.

"Eh para namang binenta niyo na si Patricia sa Vice Mayor na iyon!" Mariing saad ng Kuya niya. Ang kamao nito, nakakuyom sa gilid.

"Ariel!" Saway ng Mommy niya sa kapatid. Ang boses, may kaba.

"Bahala na nga kayo diyan," iling-ulong saad ng kapatid at tumalikod na para umakyat ng hagdan. Ang yabag nito, mabigat sa kahoy. Wala ni isa sa kanila ang pumigil dito.

"Huwag mo na lang pansinin ang Kuya Ariel mo. Ganyan naman lagi iyan. Ang mahalaga, walang problema sa inyong dalawa ni Miko. Ikakasal kayo sa lalong madaling panahon," nakangiting saad ng ama. Ang kamay nito, marahan na tumapik sa balikat niya.

Bahagya siyang ngumiti dito. Pilit. Ang sulok ng labi niya, nanginginig.

"Ano po ba ang dahilan bakit kailangan po namin magpakasal?" Tanong niya. Ang lamig ng aircon, biglang gumapang sa braso niya. Hindi naman kasi nabanggit ng mga magulang nila ang dahilan ng pagpapakasal nila ni Miko, although sinabi naman ni Miko sa kanya na may kinalaman sa negosyo ng kani-kanilang mga pamilya, pati na ang koneksyon ng bawat isa.

"Alam naming mga magulang kung ano ang nakakabuti sa aming mga anak. Kayo ni Miko ay para sa isa't isa, alam namin iyon bilang mga magulang ninyo," tugon ng Daddy niya sa kanya saka siya nito nilapitan at hinawakan ang magkabilang balikat niya. Ang mga palad nito, mainit at mabigat.

"I'm so proud of you, Patricia. Salamat at pumayag ka na magpakasal kay Miko," pasalamat ng Daddy niya.

"Hello, Dad! Vice Mayor Miko de la Cerna na po iyon, 'no. Kahit ako, hindi na po tatanggi magpakasal sa kanya," maarteng saad ni Kate sa kanila.

"Kate, huwag kang makisali sa usapan ng Daddy at Ate mo," saway ng Mommy nila.

Totoo naman ang sinabi ng kapatid. Sa itsura at estado ng pamumuhay ni Miko, walang tatanggi rito na pakasalan ito. Ang mukha ni Miko kanina sa hardin—sulyap na malamig, boses na walang emosyon—bumalik sa isip niya.

"Ang bata mo pa, Kate, para magsabi ng ganyan," saway niya sa kapatid.

"Hayaan niyo na. At least alam ng kapatid mo kung gaano kahalaga si Miko," nakangiting saad ng Daddy niya.

Tumango naman siya rito. Hindi na rin nagtagal, nagpaalam na siya sa mga magulang na magpapahinga na. Medyo napagod din siya dahil nakakapagod naman talaga ang mga nangyari, lalo na ang mga sinabi sa kanya ni Miko. Ang bigat sa dibdib niya, parang may nakadagan na bato.

Pagpasok pa lang niya sa silid, agad na may kumatok sa pintuan niya.

"Pasok," saad niya.

Nagulat pa siya nang ang Kuya Ariel niya ang pumasok sa loob. Ang mukha nito, madilim. Ang noo, may malalim na kunot.

"Oh… Kuya, may kailangan ka?" Tanong niya sa kapatid.

"Pwede ka bang makausap?" Tanong nito saka tuluyan nang pumasok sa loob ng kanyang silid. Isinara nito ang pinto nang marahan. Ang click ng seradura, malakas sa tahimik na kwarto.

"Sure, Kuya. About saan?" Tanong niya rito. Napansin niyang tila malungkot ang mukha ng kapatid. Ang mga mata nito, may pagod. Naupo ito sa sofa na naroon, katapat ng malaking TV.

Sumunod siya sa kapatid at naupo sa single sofa na naroon at sinulyapan ang kapatid. Ang leather, malamig sa likod ng hita niya.

"Magpapakasal ka ba talaga sa de la Cerna na iyon, Patricia?" Tanong ng kapatid. Ang boses, mababa at seryoso.

Alam naman niyang ang tungkol kay Miko ang pag-uusapan nilang magkapatid ngayon. Halata naman niya na tutol ito.

"Yes, Kuya. Iyon ang gusto ni Daddy at Mommy," tugon niya sa kapatid.

"How about you, Patricia? Gusto mo ba talagang magpakasal sa kanya?" Tanong nito. Ang mga mata, diretso sa kanya. Naghahanap ng totoo.

"Kailangan kong sumunod kina Mommy at Daddy, Kuya," tugon niya at nagyuko ng ulo. Ang kuko niya, kinukutkot ang kuko sa kabilang kamay.

"Hindi ka ba natatakot sa pinapasok mo, Patricia? Kasal iyan, panghabambuhay iyan. Paano kung hindi ka niya mahal? Kung hindi mo siya mahal?" Tanong nito.

Naisip na niya kanina ang bagay na iyon, pero wala siyang nakuhang sagot, kaya hinayaan na lang niya. Titignan na lang niya pagkatapos ng kanilang kasal. Ang lalamunan niya, sumikip.

"Patricia, hindi mo kailangang sumunod kina Mommy at Daddy. Malaya kang mamili ng lalaking pakakasalan mo. Napakabata mo pa para pumasok sa panghabambuhay na commitment," litanya ng kapatid sa kanya. Inusog nito ang katawan palapit, parang gusto siyang protektahan sa sarili niyang desisyon.

"Kuya, I'm ok. Don't worry about me," tugon niya sa kapatid at bahagyang ngumiti para na rin hindi na ito mag-alala pa sa kanya.

Hindi na rin naman siya makakaatras pa. May usapan na rin sila ni Miko. Magpapakasal sila nito at sa papel lang naman. Wala silang magiging ugnayan sa isa't isa. Hindi sila magsasama katulad ng normal na mag-asawa. Pagkatapos ng kasal, aalis na siya patungong New York at doon na siya mamumuhay mag-isa. Nangako naman si Miko na wala siyang magiging problema sa pera. Ibibigay nito ang lahat ng kailangan niya. Hindi magiging issue ang pera sa pagitan nila, basta ibigay pa rin niya rito ang kalayaan na gusto nito. Kapwa sila magiging malaya pagkatapos ng kasal nila.

"Sigurado ka ba?" Paniniguro pa ng kapatid. Ang mga mata, hindi bumibitaw sa kanya.

Ngumiti siya at tumango dito. Hindi na niya nais na may malungkot pa dahil sa kanya. At lalong hindi niya gustong magkaproblema pa silang mag-anak nang dahil sa kanya. Kung kailangan niyang ipakita na masaya siya sa mga ito, gagawin niya, kahit hindi niya alam kung saan siya papunta pagkatapos ng kanilang kasal. Ang ngiti niya, pinilit.

"Basta, Patricia, nandito lang ako. Pwede mo akong kausapin anytime. Ano man ang gawin sa iyo ng lalaking iyon, sabihin mo sa akin," saad ng kapatid. Ang kamao nito, muling kumuyom.

"I will be fine, Kuya. Hindi siya masamang tao," nakangiting saad niya sa kapatid. Ang boses niya, pilit na magaan.

Hindi naman talaga masamang tao si Miko, sadyang hindi pa lang ito handang matali, pero wala lang itong magawa para sumuway sa mga magulang nito, katulad niya. Ang imahe ni Miko kanina—malamig na mata, madiin na boses, "Hindi kita sisipingan"—sumagi ulit sa isip niya. Kinagat niya ang loob ng pisngi para hindi mahalata.

"Huwag kang mahiyang magsabi sa akin pag may problema. Mahal ko kayo ni Kate, at bilang Kuya ninyo, poprotektahan ko kayo hangga't kaya ko," saad ng kapatid sa kanya. Ang boses, basag nang bahagya.

"Thank you, Kuya," pasalamat niya sa kapatid at niyakap ito nang mahigpit. Ang polo nito, amoy pabango at pawis. Ang yakap, mainit at ligtas.

Pag umalis na siya ng San Juan, tiyak na matagal bago niya muling mayakap ang mga kapatid niya at magulang, kaya lulubusin na niya ngayon habang may oras pa siya. Ang luha, nagbabadya na, pero pinigil niya.